روياهايت را رها مكن...
بگذار هر روز رويايي باشد
بگذار هر روز دليلي باشد براي زندگي
ر وياهايت را رها مكن...
ميدانم بسيار دشوار است
و گاهي ترديد مي كني كه به اين همه مي ارزد؟
به زندگي اعتماد كن
در آمدن آفتاب را بنگر و خدايت را ستايش كن
و من به تو ا يمان دارم...
فانوس به دست می گیرم.
در چراگاه بی بازگشت زمان من چوپان خسته ای هستم که تمام گوسفندهایم
را گرگها خورده اند. به چه دل خوش کنم؟
باور پوچ دستهایی که روزی برای لمس تنهاییه دستهای من می آیند رویای من
نیست.کابوس کهربایی رنگ شبهای جهنمیه من است.
آری ...
من یک مرد نفرین شده هستم...
«مانی»
من به یاد فردا
بی توجه به کمین
پله ها خواهم رفت
در فراسوی زمین
و تو را خواهم دید از بلندای خدا
که به تسلیم حقیقت در دام
از همه خانه و کاشانه جدا
وای این چهره توست
شده چون دامن زن چین در چین ....
مو همچون شب تو
مثل پاییز و زمستان رنگین....
«مانی»
پاییز من کولاباریست زخمی
با خنجری میان دو کتفم
شبانه...می گذرم...بی فانوس...
نقاب بر چهره می کشد ستاره
و ماه از پشت پرده سرک می کشد
قربانیش را می پاید
و من
در فصلی که بهار گره خورده است
گمشده ام را می جویم ...
شب است و گيتي غرق
در سياهي شب بلند است و سياهي پايدار ، ولي
باور به نور و روشنايي است ،
که شام تيره ما را ، از تاريکي مي رهاند
و از دل شبهاي بهار ، جشن مهر و روشنايي به ما ارمغان مي رساند
تيرگي هاتان در دل نور خاموش باد...
« مانی »
قرار بعدی که به سراغم خواهی آمد
باخودت چتر نیاور ، نازنینم!!!
چون....
من و تو زیر باران زنگ نمی زنیم ....
یک نفر دلتنگ است
یک نفر می گرید
یک نفر سخت دلش بارانیست
یک نفر در گلوی خویش بغض خیسی دارد
بغض کالی دارد
یک نفر طرح وداع می کشد روی گل سرخ خیال......
